Niechaj z poety szydzi co dzień,

Niech go oskarża świat szalony,

Nikt mu w tym przecież nie przeszkodzi,

On nie usłyszy mej obrony.

Jam dotąd dni nie dzielił z nikim,

Pieśń ma swobodnie mknie w przestworze,

Jak ptak pustynią leci dziki,

Jak łódź się ślizga po jeziorze.

Świat mnie nie wzrusza: cóż mi po nim,

Kiedy ty przy mnie siedzisz, miła,

Kiedy samotnej mojej dłoni

Czarowna dłoń twa ciepło zsyła;

Gdy, rajskie dziewczę me, jak w niebie 

Z tobą godzinę tę przeżywam,

Gdy już nie cierpię - i od ciebie

Oczu na chwilę nie odrywam.


Huzarze! radość lśni w twym oku,

Gdy twój czerwony dołman wdziejesz;

Lecz wiedz - przeminie duszy spokój,

A szczęście się jak mgła rozwieje.

Wąs kręcisz rad, gdy cię ogarną

Wspomnienia szumnych biesiad, pląsów;

Lecz chroń się przed zadumą czarną -

Czarniejsza jest od twoich wąsów.

Niechaj cię pieści dola płocha

I żądza nierozumna śmieszy;

Ale i ciebie nikt nie kocha,

Nikt na twój widok się nie cieszy.

Kiedy w rozwianej pelerynie

Na koniu siwym gnasz co siły,

Żadnej nie przemknie myśl dziewczynie:

Dla mnie przejeżdża tędy miły!

Lecisz, nieczuły bohaterze -

Z niczyich ust błogosławieństwo

Przed ciosem wroga cię nie strzeże.

Powiedz: nie tęsknisz i miłości

Nie pragniesz duszą znieczuloną?

Huzarze! gdzie twój anioł gości?

Gdzie oczy sercu miłe płoną?

Milczysz - im wina lejesz  więcej,

Silniej cie gnębi rozpacz głucha...

Czemuś dla życia stracił serce?

Dlaczego zgasła twa otucha?...

Taki jak dziś nie zawsze byłeś,

Żyłeś, głęboko żyć umiałeś...

Ale ostatnią grzebiąc miłość

I płomień serca pogrzebałeś.