Niechaj z poety szydzi co dzień,

Niech go oskarża świat szalony,

Nikt mu w tym przecież nie przeszkodzi,

On nie usłyszy mej obrony.

Jam dotąd dni nie dzielił z nikim,

Pieśń ma swobodnie mknie w przestworze,

Jak ptak pustynią leci dziki,

Jak łódź się ślizga po jeziorze.

Świat mnie nie wzrusza: cóż mi po nim,

Kiedy ty przy mnie siedzisz, miła,

Kiedy samotnej mojej dłoni

Czarowna dłoń twa ciepło zsyła;

Gdy, rajskie dziewczę me, jak w niebie 

Z tobą godzinę tę przeżywam,

Gdy już nie cierpię - i od ciebie

Oczu na chwilę nie odrywam.


1



Nie ciebie kocham żarem namiętności

Ani mnie twoje olśniewaja wdzięki:

Ja kocham w tobie dawnych cierpień męki

I zatracone dni mojej młodości.



2



A gdy spojrzenie czasami cię bada

I wzrok zatapiam w twoje piękne oczy,

Serce rozmowę tajemniczą toczy,

Ale nie tobie wtedy odpowiada.



3



Wtedy rozmawiam z druhem dni minionych,

W twych rysach szukam rysów uleciałych,

W twych krasnych ustach - ust już oniemiałych,

W błyszczących oczach - blasku oczu śćmionych.