Kochali się wzajem tak tkliwie i stale,

Trawieni gorączką w tęsknocie i szale!

Lecz bali sie wyznać w spotkaniach, jak wrogi,

I były i zimne i czcze ich dialogi.

Rozstali sie w niemym i dumnym cierpieniu,

Li czasem się widząc w snów lubych marzeniu...

Śmierć wreszcie nadeszła - ujrzeli się w niebie,

Lecz tam juz obcymi zostali dla siebie.


Jak meteoru w noc błyskanie

  Tak ja bez celu mijam.

Choć serce ciężkie niby kamień,

  Lecz pod kamieniem żmija.

Od marnych uciech dar natchnienia

  Ratował mnie w katuszy;

Lecz nawet szczęście - wybawienia

  Nie da od własnej duszy.

Żądełem szczęścia, i śpieszyło,

  By kres położyć bólom,

I nawet szczęście mi ciążyło

  Jako korona królom.

Marzenia wszytskie odtrąciwszy,

  Tylkom samotność zyskał,

Jak mrocznych, pustych komnat ciszy

  Niegodny pan zamczyska.