Kochali się wzajem tak tkliwie i stale,

Trawieni gorączką w tęsknocie i szale!

Lecz bali sie wyznać w spotkaniach, jak wrogi,

I były i zimne i czcze ich dialogi.

Rozstali sie w niemym i dumnym cierpieniu,

Li czasem się widząc w snów lubych marzeniu...

Śmierć wreszcie nadeszła - ujrzeli się w niebie,

Lecz tam juz obcymi zostali dla siebie.


Jak niebo wzrok twój rozświetlony

  Błękitem lśni pogody,

Jak pocałunek słodko dzwoni

  I cichnie głos twój młody.

Za jeden dźwięk czarownej mowy,

  Spojrzenie jedno twoje

Gruziński bułat dam stalowy,

  Młodzieńcze oddam boje.

I on czasami błyśnie pięknie,

  I jeszcze piękniej dzwoni,

Dreszcz duszę przejmie, gdy on brzeknie,

  I w żyłach krew zapłonie.

Lecz dni mych zbrojnych i swobodnych

  Radości się skończyły,

Gdym głos usłyszał twój łagodny

  I wzrok napotkał miły.