Kochali się wzajem tak tkliwie i stale,

Trawieni gorączką w tęsknocie i szale!

Lecz bali sie wyznać w spotkaniach, jak wrogi,

I były i zimne i czcze ich dialogi.

Rozstali sie w niemym i dumnym cierpieniu,

Li czasem się widząc w snów lubych marzeniu...

Śmierć wreszcie nadeszła - ujrzeli się w niebie,

Lecz tam juz obcymi zostali dla siebie.


Niechaj z poety szydzi co dzień,

Niech go oskarża świat szalony,

Nikt mu w tym przecież nie przeszkodzi,

On nie usłyszy mej obrony.

Jam dotąd dni nie dzielił z nikim,

Pieśń ma swobodnie mknie w przestworze,

Jak ptak pustynią leci dziki,

Jak łódź się ślizga po jeziorze.

Świat mnie nie wzrusza: cóż mi po nim,

Kiedy ty przy mnie siedzisz, miła,

Kiedy samotnej mojej dłoni

Czarowna dłoń twa ciepło zsyła;

Gdy, rajskie dziewczę me, jak w niebie 

Z tobą godzinę tę przeżywam,

Gdy już nie cierpię - i od ciebie

Oczu na chwilę nie odrywam.