Sam w nocnej ciszy i pomroce.

Skwiercząc dopala się knot świecy,

W zeszycie pióro me chroboce,

Profil rysuje w nim kobiecy.

Jak cień w całunie pochowany,

Minionych dawno dni wspomnienie

Palcem wskazuje dawne rany

I dawno zgasłe upojenie.

Słowa, co mogły treścią ciemną

Trwożyć mnie w tamten czas daleki,

Na nowo jarzą się przede mną,

Choć zapomniałem je na wieki.

I tam - szkieletów tłum ponury,

Tam moje dawne lata stoją,

A między nimi szkielet, który

Zawładnął kiedyś duszą moją.

Jak kochać oczu tych nie miałem?

Kobiecej wzgardy zimny sztylet

Przeszył mnie. Ale nie! Kochałem

Wszystko w te dni, cierpiałem tyle!...

Ten wzrok nie do zniesienia, wszędzie

Jak widmo wlokę go za sobą,

Wzrok, co do śmierci ścigać będzie;

Tak nie pokocham już nikogo.

O, nieraz jak zazdroszczę innym,

Że w ciszy, której nic nie wzruszy,

W gronie weselą się rodzinnym

I że się śmieją z całej duszy.

Mnie ciąży własny śmiech ołowiem.

Z pustyni rodzi się serdecznej.

Cóżeś mi tutaj - dziś to powiem - 

Zgotował w końcu, Boże wieczny!

Czy można było pierwszą miłość

Zalać goryczą aż do głębi?

By serce fałszem się wzburzyło,

Szyderstwem chcieć ten żar wyziębić?

Pragnąłem ogień namiętności

Na inną przelać, płonąć dla niej.

Lecz pamięć? Pierwsze łzy młodości?

I cóż się wobec nich ostanie?!


Jak niebo wzrok twój rozświetlony

  Błękitem lśni pogody,

Jak pocałunek słodko dzwoni

  I cichnie głos twój młody.

Za jeden dźwięk czarownej mowy,

  Spojrzenie jedno twoje

Gruziński bułat dam stalowy,

  Młodzieńcze oddam boje.

I on czasami błyśnie pięknie,

  I jeszcze piękniej dzwoni,

Dreszcz duszę przejmie, gdy on brzeknie,

  I w żyłach krew zapłonie.

Lecz dni mych zbrojnych i swobodnych

  Radości się skończyły,

Gdym głos usłyszał twój łagodny

  I wzrok napotkał miły.