Sam w nocnej ciszy i pomroce.

Skwiercząc dopala się knot świecy,

W zeszycie pióro me chroboce,

Profil rysuje w nim kobiecy.

Jak cień w całunie pochowany,

Minionych dawno dni wspomnienie

Palcem wskazuje dawne rany

I dawno zgasłe upojenie.

Słowa, co mogły treścią ciemną

Trwożyć mnie w tamten czas daleki,

Na nowo jarzą się przede mną,

Choć zapomniałem je na wieki.

I tam - szkieletów tłum ponury,

Tam moje dawne lata stoją,

A między nimi szkielet, który

Zawładnął kiedyś duszą moją.

Jak kochać oczu tych nie miałem?

Kobiecej wzgardy zimny sztylet

Przeszył mnie. Ale nie! Kochałem

Wszystko w te dni, cierpiałem tyle!...

Ten wzrok nie do zniesienia, wszędzie

Jak widmo wlokę go za sobą,

Wzrok, co do śmierci ścigać będzie;

Tak nie pokocham już nikogo.

O, nieraz jak zazdroszczę innym,

Że w ciszy, której nic nie wzruszy,

W gronie weselą się rodzinnym

I że się śmieją z całej duszy.

Mnie ciąży własny śmiech ołowiem.

Z pustyni rodzi się serdecznej.

Cóżeś mi tutaj - dziś to powiem - 

Zgotował w końcu, Boże wieczny!

Czy można było pierwszą miłość

Zalać goryczą aż do głębi?

By serce fałszem się wzburzyło,

Szyderstwem chcieć ten żar wyziębić?

Pragnąłem ogień namiętności

Na inną przelać, płonąć dla niej.

Lecz pamięć? Pierwsze łzy młodości?

I cóż się wobec nich ostanie?!


Nadejdzie dzień - przez ludzi potępiony,

Obcy w kraju ojczystym.

Na miejscu kaźni - dumny, choć wzgardzony,

   Stanę sie duchem czystym.

Winny przed światem, ale nie przed tobą,

   Czekam godziny kaźni;

Cóż śmierć - Gdy serca nasze nie zawiodą,

   To śmierć ich nie ujarzmi.

Miłość zwycięży przesąd  i pogardę,

   Bo jest taka część świata,

Gdzie nie odbierze szczęścia niecnym żartem,

   Jak tutaj, brat od brata.

A kiedy wieść nadejdzie okrwawiona

   Krwią mojego męczeństwa

I klaskać będzie tłuszcza upojona

   Radością ze zwycięstwa,

Wtedy niech jedna choć łza twoja drżąca

   Rozpłacze się nad prochem

Tego, kto w oczach twych, bardziej niż słońca,

   Ze wstrzymywanym szlochem

Szczęścia młodości wyglądał błaganie;

   Kto przed toba otworzył

Głębię swej duszy i wszystkie męczarnie,

   Jakie dla siebie stworzył.

Ale jeżeli moje pohańbienie

   Jedynie śmiech twój wzbudzi

I będziesz drwiła nad skrzywdzonym cieniem

   Szyderstwem innych ludzi,

Nie zaznasz łaski. Jak czerw do twej duszy

   Przylgnę, trując marzenia,

I chwila szczęścia, jak wieczność katuszy,

   Będzie nie do zniesienia.

Będziesz minioną swą beztroskę śniła,

   I życia każdą postać,

Przez wieczność będziesz do życia tęskniła,

   Nie mogąc zmartwychpowstać.