Miłości strzeż się: krótko trwa,

Marzeniem umysł twój rozgorze,

Zabije cię tęsknota twa

I nic zmartwychwstać nie pomoże.

A ukochana, pełna kras, 

Być może, odda ci swą rękę,

Lecz przemknie rączu rumak - czas,

Rozłąki wiecznej wieszcząc mękę.

I biedak, drżący i bez sił,

Spojrzysz z fotelu czy z poduszki

Na wstrętne zmarszczki, siatkę żył

Dokuczającej ci staruszki.

I gdy w powodzi gorzkich skarg

Młodzieńcza przeszłość się zamarzy,

Przypomnisz sobie czerwień warg

I świeżość tej dziś zwiędłej twarzy.

Bez druha lepiej wlec swój los

I łacniej w śmierci iść podwoje

Niż o podwójny wciąż drżeć cios

I sercem trapić się o dwoje.


Choć bigot z pasją nas bezcześci

Piętnując nasz nieprawy związek,

Choć ludzie plotą w głos, że jest ci

Obcy rodzinny obowiązek,

Nie zniżam przed bóstwami lotu,

Nie zginam kolan w uległości,

jak - ty nie widząc w nich przedmiotu

Wielkiego gniewu czy miłości.

Jak ty - z wesela pełnym sercem,

nad sobą nie uznaję pana,

Z szaleńcem dzielę się i z mędrcem -

Mojemu sercu wolność dana;

Żyję beztrosko, beznamiętnie,

Radość i smutek miło płynie,

A ludziom serce ściskam chętnie,

Choć dla nich wzgardę mam jedynie!...

Śmiechem odeprzem ich potwarze!

Nas nie rozłączą oszczerstwami;

Szczęście nam jasną twarz ukaże,

A oni - niech się gryzą sami!