Miłości strzeż się: krótko trwa,

Marzeniem umysł twój rozgorze,

Zabije cię tęsknota twa

I nic zmartwychwstać nie pomoże.

A ukochana, pełna kras, 

Być może, odda ci swą rękę,

Lecz przemknie rączu rumak - czas,

Rozłąki wiecznej wieszcząc mękę.

I biedak, drżący i bez sił,

Spojrzysz z fotelu czy z poduszki

Na wstrętne zmarszczki, siatkę żył

Dokuczającej ci staruszki.

I gdy w powodzi gorzkich skarg

Młodzieńcza przeszłość się zamarzy,

Przypomnisz sobie czerwień warg

I świeżość tej dziś zwiędłej twarzy.

Bez druha lepiej wlec swój los

I łacniej w śmierci iść podwoje

Niż o podwójny wciąż drżeć cios

I sercem trapić się o dwoje.


Pieńcie się, pieńcie, nocne fale

Zraszajcie pianą brzegi w mgławicy i szumie.

   Nad wielkim morzem stanąłem na skale,

   Trwam, pogrążywszy się w zadumie,

Samotny, jakże obcy dla ludzi i świata,

Smutek swój i tęsknotę sam podźwignąć umiem.

   Tuż obok mnie rybacka stoi chata,

   Gościnny ogień wesoło się jarzy,

W krąg łojówki rodzina beztrosko zasiada

   I słuchając, jak starzec opowiada,

   Prostą wieczerzę sobie warzy.

   Jakże daleko mi do ich błogości - 

   Wspominam przepych kłamliwej stolicy,

Minionych bezpowrotnie rój zgubnych radości.

   I cóż - łza spływa po źrenicy.

Pierś moją niepokoi żałosne wspomnienie,

Stracone dawno lata powracają do mnie

   I rozmarzone to jasne spojrzenie - 

   Duszy powtarzam wciąż: Zapomnij!

Ale ciągle je widzę - daremne pragnienie!...

   Gdybym świat ujrzał tu, gdzie nie istnieje

   Wśród ludzi zdrada i gorycz podłości,

Zawdzięczałbym losowi mojemu tak wiele - 

   Lecz dzisiaj nie wart jest mojej wdzięczności!

   Nieszczęsny, komu młodości westchnienia

Na starym czole zbytnią zmarszczkę wyrzeźbiły

   I odebrawszy najmilsze pragnienia,

Żałosną mu jedynie skruchę zostawiły;

Któż jeszcze odczuł tak jak ja rozczarowanie,

Któż jeszcze poznał wcześnie świat i z pustką w duszy

Jak ja porzucił brzegi rodzinne i ruszył

   Na dobrowolne wygnanie!