Miłości strzeż się: krótko trwa,

Marzeniem umysł twój rozgorze,

Zabije cię tęsknota twa

I nic zmartwychwstać nie pomoże.

A ukochana, pełna kras, 

Być może, odda ci swą rękę,

Lecz przemknie rączu rumak - czas,

Rozłąki wiecznej wieszcząc mękę.

I biedak, drżący i bez sił,

Spojrzysz z fotelu czy z poduszki

Na wstrętne zmarszczki, siatkę żył

Dokuczającej ci staruszki.

I gdy w powodzi gorzkich skarg

Młodzieńcza przeszłość się zamarzy,

Przypomnisz sobie czerwień warg

I świeżość tej dziś zwiędłej twarzy.

Bez druha lepiej wlec swój los

I łacniej w śmierci iść podwoje

Niż o podwójny wciąż drżeć cios

I sercem trapić się o dwoje.


Na ostrogi srebrne patrzę

I w zadumie trwam głębokiej:

Drżę o ciebie, mój latawcze,

Drżę, mój koniu, o twe boki.

Pradziadowie ich nie znali

I, tratując stepów szlaki,

Nahajami popędzali

Niepokorne swe rumaki.

Nastał jednak wiek oświaty:

Zamiast grubych obyczajów

Wprowadzono świeżej daty

Wynalazki z obcych krajów.

Dzisiaj karmią, honorują,

Cenią grzbiet, na którym siedzą...

Dawniej bili - dzisiaj kłują!...

A co lepsze - diabli wiedzą!...