Miłości strzeż się: krótko trwa,

Marzeniem umysł twój rozgorze,

Zabije cię tęsknota twa

I nic zmartwychwstać nie pomoże.

A ukochana, pełna kras, 

Być może, odda ci swą rękę,

Lecz przemknie rączu rumak - czas,

Rozłąki wiecznej wieszcząc mękę.

I biedak, drżący i bez sił,

Spojrzysz z fotelu czy z poduszki

Na wstrętne zmarszczki, siatkę żył

Dokuczającej ci staruszki.

I gdy w powodzi gorzkich skarg

Młodzieńcza przeszłość się zamarzy,

Przypomnisz sobie czerwień warg

I świeżość tej dziś zwiędłej twarzy.

Bez druha lepiej wlec swój los

I łacniej w śmierci iść podwoje

Niż o podwójny wciąż drżeć cios

I sercem trapić się o dwoje.


1



Nie ciebie kocham żarem namiętności

Ani mnie twoje olśniewaja wdzięki:

Ja kocham w tobie dawnych cierpień męki

I zatracone dni mojej młodości.



2



A gdy spojrzenie czasami cię bada

I wzrok zatapiam w twoje piękne oczy,

Serce rozmowę tajemniczą toczy,

Ale nie tobie wtedy odpowiada.



3



Wtedy rozmawiam z druhem dni minionych,

W twych rysach szukam rysów uleciałych,

W twych krasnych ustach - ust już oniemiałych,

W błyszczących oczach - blasku oczu śćmionych.